Nasze miejsce w Kościele

Wspólnoty Jerozolimskie narodziły się z inicjatywy kardynała Marty, ówczesnego arcybiskupa Paryża, i ojca Pierre-Marie Delfieux w sercu ruchu odnowy, jaka nastąpiła po Soborze Watykańskim II. Gromadzą mnichów, mniszki i osoby świeckie pragnące, zgodnie z własnym charyzmatem i własnymi zobowiązaniami, dzielić tę samą duchowość zapraszającą ich do życia „w sercu miast, w sercu Boga”.

Obok dwóch Instytutów Monastycznych Braci i Sióstr Jerozolimskich, których zasadniczym powołaniem jest tworzenie przestrzeni modlitwy pośród gwaru wielkich miast, stopniowo powstawały inne grupy, by wspólnie utworzyć Rodzinę Jerozolimską: Wspólnoty Apostolskie, przenoszące charyzmat jerozolimski w życie parafii, a także liczne Wspólnoty świeckie, czerpiące moc własnego zakorzenienia we wspólnocie Kościoła z liturgii Jeruzalem i jego duchowości, przeżywanej w łączności z braćmi i siostrami dzięki Księdze Życia Jeruzalem.

Jeruzalem, miasto, gdzie wszystko wznosi się ku jedności (por. Ps 121) jest ich wspólnym imieniem: wskazuje im ono drogę do Jeruzalem Niebieskiego, do miasta pięknego, bo „oświetlonego chwałą Boga”, do miasta „którego lampą jest Baranek” (por. Ap 21,23).